ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ ၾကာသည္အထိ လက္သည္မေပၚေသးတဲ့ လုပ္ႀကံမႈႀကီး

6
A1 3
A1 3

ဦးတင္ထြဋ္သည္ ကိုလိုနီေခတ္၌ ျမန္မာလူမ် ဳိးထဲမွ ပထမဆံုး အိႏၵိယပဋိဉာဥ္ခံဝန္ထမ္း (အိုင္စီအက္စ္)ကို ေရြးခ် ယ္ခန္႔ထားျခင္း ခံရသူျဖစ္သည္။ ဦးတင္ထြဋ္ကို အဖ အေရးပိုင္ ဦးဖိန္း (K.S.M., A.T.M) အမိ ေဒၚမိမိတို႔မွ ျမင္းျခံၿမိဳ႕တြင္ ၁၈၉၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁ ရက္ ေန႔၌ ဖြားျမင္ခ့ဲသည္ ။ ေမြးခ်င္း (၇)ေယာက္ အနက္ အႀကီးဆုံးျဖစ္သည္ ။ ညီအစ္ကို ၄ ဦးစလုံးမွာ အဂၤလန္မွ ဘားအက္ေလာ (Bar.at. Law) ဝတ္လံု ဘြဲ႕မ်ားရ၍ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ထင္ရွားသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဦးတင္ထြဋ္၏ ညီႏွင့္ညီမမ်ားမွာ တရားသူႀကီးႏွင့္ ဥပေဒ ပါေမာကၡ ဦးေက်္ာျမင့္၊ သံအမတ္ ႀကီး ႏွင့္ ဗဟိုတရားရုံးခ်ဳပ္အက်ဳိးေဆာင္ ဦးျမင့္သိန္း၊ ျမန္မာစာေပ မဟာ ဝိဇၨာဘြဲ႕ရႏွင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာက္စာဖတ္ ေဒၚခင္ျမမူ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ႏွင့္ ကမၻာသိ ျမန္မာစာေပပညာရွင္ ေဒါက္တာထင္ေအာင္၊ ဝိဇၨာဂုဏ္ထူးႏွင့္ ဘီအီးဒီဘြဲ႕ရ ေခတ္စမ္းစာဆို ေဒၚခင္ေစာမူ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္အဂၤလိပ္စာဌာနမွဴး ေဒၚတင္ေစာမူတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ဦးတင္ထြဋ္သည္ ငယ္စဥ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စိန္႔ေပါလ္အထက္တန္းေက်ာင္း၊ ပဲခူးၿမိဳ႕ အစိုးရအထက္တန္းေက်ာင္း၊ ရန္ကုန္ေကာလိပ္တို႔တြင္ ပညာသင္ၾကားခ့ဲသည္။ ရန္ကုန္ေကာလိပ္တြင္ လပိုင္းမွ်သာေန၍ ၁၉၁၁ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္ဂ်ဴးဝစ္ေကာလိပ္၊ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္တြင္ ကိန္းဘရစ္တကၠသိုလ္ ကြင္းန္ေကာလိပ္၊ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္တြင္ အိုင္ယာလန္ ဒဗၺလင္ထရီနတီေကာလိပ္တို႔တြင္ ဆက္လက္ ပညာသင္ၾကားခ့ဲသည္ ။ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္တြင္ မက္ စ္သစ္ထရစ္ပို စာေမးပြဲကိုလည္းေကာင္း၊ ၁၉၁၇ ခုႏွစ္ အီေကာေန္ာမစ္ထရစ္ပို စာေမးပြဲကိုလည္းေကာင္း ေအာင္ျမင္ခ့ဲသည္။

၁၉၁၆ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလိပ္အက္ ေဆး ၿပိဳင္ပြဲ၌ ဟူးစ္ပရိုက္ဆု ရရိွခ့ဲသည္ ။ ၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ကိန္းဘရစ္ တကၠသိုလ္ ဘီေအဘြဲ႕(ဝိဇၨာဘြဲ႕)ကို သခ်ၤာ၊ ေဘာဂေဗဒ ဂုဏ္ ထူးတို႔ျဖင့္ ရရိွခ့ဲသည္ ။ ၁၉၂၀ ျပည့္ ႏွစ္တြင္ ဒဗၺလင္ထရီနတီ ေကာလိပ္မွ ဘီေအ (တီ၊စီ၊ဒီ)ႏွင့္ အမ္ေအ (မဟာဝိဇၨာ) ဘြဲ႕မ် ား ရရွိသည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္မစ္ဒယ္တန္ပယ္လ္ ဥပေဒေက်ာင္းမွ ဘာရစ္စတာ (Barrister at Law) ဝတ္လုံဘြဲ႕ ရရိွခ့ဲ သည္ ။ အဂၤလန္ျပည္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနစဥ္ အားကစားဘက္ ၌လည္း ထူးခၽြန္သည္။ ဒါးလ္ဝစ္ေကာလိပ္ (Dulwich college) ရတ္ဘီအားကစား လက္ေရြးစင္ (ပတ္ဘလစ္စကူးလက္ေဝွ႕ခ်န္ပီယံ)၊ ကိန္းဘရစ္ တကၠသိုလ္ ရတ္ဘီအသင္း ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေလွေလ္ွာအသင္း ဥကၠ႒အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ ခံရသည္။

၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ားထဲမွ အိႏိၵယစစ္တပ္ေက္ာမရွင္ အရာရိွအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံရသည္။ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ် ားထဲမွ ပထမဆံုး အိႏၵိယပဋိဉာဥ္ခံဝန္ထမ္း (I.C.S) အျဖစ္ ေရြးခ် ယ္ခံရသည္။ ၁၉၁၉ မွ ၁၉၂၁ အထိ ေအာက္ စ္ဖို႔ဒ ္ တကၠသိုလ္ ၌ အလုပ္သင္အျဖစ္ ပညာသင္ခ့ဲသည္ ။ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၂ ရက္ ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ ရိွသည္ ။ ၁၉၂၂ တြင္ ပဲခူးတိုင္း ကမာဝဲ မွ ဦးဘိုးမင္း၏သမီး မသန္းတင္ ႏွင့္ လက္ထပ္ခ့ဲသည္။

ယင္းေနာက္ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္တြင္ ပဲခူးဝန္ေထာက္၊ ၁၉၂၄ တြင္ သစ္ေတာဌာန အတြင္းဝန္ေထာက္၊ သစ္ေတာ ေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴး၊ ၁၉၂၅ တြင္ ဘ႑ာေရး အတြင္းဝန္ေထာက္၊ ၁၉၂၆ တြင္ အခြန္ေတာ္ ႏွင့္ သႆ ေမဓ စံုစမ္းေရးေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴး၊ ၁၉၂၇ တြင္ သမဝါယမ တြဲဖက္ရီဇစၥၾတာဝန္ေထာက္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္။ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၀ ရက္ေန႔မွ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႔အထိ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ေဒလီၿမိဳ႕ႏွင့္ ဆင္းမလားၿမိဳ႕တြင္ အိႏၵိယအစိုးရစက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား ဌာန အတြင္းဝန္ေထာက္၊ ဒုတိယ အတြင္းဝန္ တြဲဖက္အတြင္းဝန္အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ထိုမွတဖန္ ၁၉၃၃ တြင္ ျပည္အေရးပိုင္အျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ၁၉၃၅ တြင္ အတြင္းဝန္မ်ားရံုး (ေနာင္ဝန္ႀကီးမ်ားရံုး) ဘ႑ာေရးဌာန ဒုတိယ အတြင္းဝန္ အျဖစ္လည္းေကာင္း ထမ္းရြက္ခဲ့သည္။ တဖက္မွလည္း ၁၉၃၉ မွ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္တိုင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဒုတိယ အဓိပတိအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

လန္ဒန္ေရာက္ ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕တြင္ ပါဝင္ခဲ့သည့္ ဦးတင္ထြဋ္ (ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ဦးတင္ထြဋ္တုိ႔၏ ေနာက္မွ မ်က္မွန္ႏွင့္လူသည္ ဂဠဳန္ဦးေစာ ျဖစ္သည္။)

၁၉၄၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၃ ရက္ ေန႔တြင္ နန္းရင္းဝန္ ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ အတြင္းဝန္အျဖစ္ ဂဠဳန္ဦးေစာႏွင့္ အတူ ျမန္မ့ာလြတ္လပ္ေရး အေရးဆိုရန္ အဂၤလန္ျပည္သို႔ ေလေၾကာင္းခရီးျဖင့္ ထြက္ခြာခ့ဲသည္။ ေအာက္တို ဘာလ ၁၀ ရက္ ေန႔ လန္ဒန္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ ရိွၿပီး ေအာက္တိုဘာလ ၁၈ ရက္ ေန႔တြင္ ၿဗိတိသ် နွန္းရင္းဝန္ ဆာဝင္စတန္ခ်ာခ် ီႏွင့္ ဦးေစာေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးရာတြင္ အတူတက္ ေရာက္ခ့ဲသည္။ ခ်ာခ် ီႏွင့္ ဦးေစာတို႔ ႏွစ္နာရီၾကာ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခ့ဲေသ္ာလည္း ျမန္မ့ာအေရး ႏွင့္ပတ္သက္၍ ၿဗိတိသ် တုိ႔ဖက္ မွ မည္သည့္ ကတိကိုမွ မေပးခ့ဲေခ် ။ ခ်ာခ် ီ၏ တင္းမာေသာသေဘာထားႏွင့္ အျခားၿဗိတိသွ် ေခါင္းေဆာင္မ်ား မေရ မရာေျပာဆိုမႈမ်ားသည္ ဦးေစာကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစခ့ဲသည္။

ဦးေစာသည္ ၿဗိတိန္မွ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုသို႔ဝင္၍ သမၼတတဖရန္ကလင္ဒီရူးစဗ့ဲအား ဝင္ေတြ႕ရာတြင္ လည္း ဦးတင္ထြဋ္သည္ အတူလိုက္ပါ ခ့ဲရသည္။ အေမရိကန္သမၼတက ၿဗိတိသ် ကုိလိုနီနယ္တစ္ခု၏ အေရး အရာမ်ားတြင္ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ရန္ လက္တြန္႔ေနသည့္ သေဘာထားကို သိရၿပီးေနာက္ ဦးေစာသည္ ဦးတင္ထြဋ္အားခ်န္ထား၍ အေမရိကန္ရွိ ဂ်ပန္သံရံုးမွ ေကာင္စစ္ဝန္အား တကိုယ္ေတ္ာ ဝင္ေရာက္ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးခ့ဲသည္။ ဦးေစာသည္ အေမရိကန္မွအျပန္ ေပၚတူဂီႏိုင္ငံ လစ္စဘြန္းၿမိဳ႕ရိွ ဂ်ပန္သံရုံးမွ ေကာင္စစ္ဝန္ ကို တဦးတည္း ေတြ႕ဆုံခ့ဲျပန္သည္။ ဦးေစာႏွင့္ ဂ်ပန္ေကာင္စစ္ဝန္တို႔ ေျပာဆိုခ့ဲသမ် ွ ၿဗိတိသွ် ေထာက္လွန္းေရးက ၾကားျဖတ္ ဖမ္းယူၿပီး စကားဝွက္မ်ားေဖ္ာထုတ္ ၍ လန္ဒန္အစိုးရထံ ျပန္ပို႔ခ့ဲသည္။

ဦးေစာႏွင့္ ဂ်ပန္ေကာင္စစ္ဝန္တို႔ ေျပာဆိုခ်က္အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ ဂ်ပန္က ျမန္မာႏိုင္ငံကို က်ဴးေက်္ာ ဝင္ေရာက္ လွ်င္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔က ၿဗိတိသ် တုိ႔ကို ဂ်ပန္တို႔ႏွင့္ပူးေပါင္း၍ ထႂကြပုန္ကန္လိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕အေနျဖင့္ ဂ်ပန္ကို တတ္ ႏိုင္သမွ် အကူအညီေပးမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္ ။ ၿဗိတိသ် ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးက ဦးေစာႏွင့္ ဦးတင္ထြဋ္ ႏွစ္ဦးကို ဖမ္းရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီး ဦးေစာတို႔ စီးလာေသာေလယာဥ္ ပါလက္စတိုင္းျပည္ (ယခုအစၥေရးႏိုင္ငံ) ဟိုင္ဖာၿမိဳ႕သို႔ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔တြင္ ေလယာဥ္ဆင္း သည္ႏွင့္ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းလိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးေစာအား အာဖရိကတိုက္ ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံသို႔ ပို႔လုိက္ၿပီး ဦးေစာ သည္ စစ္အတြင္းကာလတစ္ေလွ်က္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၅ ရက္ ေန႔အထိ အထိန္းသိမ္းခံခ့ဲရသည္။

ဦးတင္ထြဋ္ကုိမူ ၿဗိတိသ်တုိ႔က ျပန္လႊတ္ ေပးၿပီး ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၀ ရက္ ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ဆုတ္ခြာ လ်က္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဆင္းမလားၿမိဳ႕၌ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ဆာေဒၚမန္စမစ္၏ စစ္ေျပးအစိုးရအဖြဲ႕၌ သြားေရာက္ ပူးေပါင္းေစသည္။ သို႔ျဖင့္ ဦးတင္ထြဋ္သည္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္မွ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာျပည္ စစ္ေျပး ဆင္းမလား အစိုးရအဖြဲ႕၏ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးဆိုင္ရာ အၾကံေပးအရာရိွအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခ့ဲသည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ ေန႔မွ ၇ ရက္ ေန႔အထိ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ကႏီၵၿမိဳ႕၌ အေရွ႕တာင္အာရွဆိုင္ရာ မဟာမိတ္တပ္မ်ား၏ စစ္ေသနာပတိခ် ဳပ္ ေလာဒ့္လူဝီေမာင့္ဘက္တန္ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကို ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးရာတြင္ စစ္ေျပးအစိုးရ အၾကံေပးပုဂၢိဳလ္ ဦးတင္ထြဋ္လည္း တက္ေရာက္ခ့ဲသည္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘုရင္ခံဆာေဒၚမန္စမစ္သည္ ျမန္မာျပည္အစိုးရ၏ အၾကံေပးအရာရွိ ဦးတင္ထြဋ္ကို ဖဆပလအဖြဲ႕ခ် ဳပ္သို႔ ေစလႊတ္ၿပီး ဘုရင္ခံအမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ အဖြဲ႕ဝင္ ၁၅ ဦးအစား ၁၁ ဦးသာခန္႔ထားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားေစသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၁ ရက္ ေန႔က ၿဗိတိသ်အစိုးရက ဦးတင္ထြဋ္အား Order of British Emperor (O.B.E) ခ်ီးျမွင့္ခ့ဲသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္တြင္ အိုင္စီအက္စ္ ဝန္ထမ္းဘဝမွ ႏႈတ္ထြက္၍ The Burma Review ဂ်ာနယ္ ႏွင့္ New Time of Burma သတင္း စာကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေဝခ့ဲသည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ဖဆပလအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦး ေဆာင္၍ ဘုရင္ခံအမႈေဆာင္ေကာင္စီ ဖြဲ႕စည္းေသာအခါ ဦးတင္ထြဋ္ သည္ ဘုရင္ခံခန္႔ ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္ေတ္ာဌာန၌ ဝန္ႀကီးျဖစ္လာခ့ဲသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂ ရက္ ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္သည့္ ျမန္မာကိုယ္ စားလွယ္အဖြဲ႕ ၿဗိတိသ် အစိုးရႏွင့္ ျမန္မ့ာလြတ္လပ္ေရးကိစၥေဆြးေႏြးရန္ သြားေရာက္ ေသာအခါ ဦးတင္ထြဋ္သည္ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ လိုက္ပါသြားခ့ဲသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလတြင္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုေရးအတြက္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ ခ့ဲ သည္ ။ ထိုႏွစ္မွာပင္ ေတာင္တန္းေဒသ စုံစမ္းေရးေက္ာမတီ (Frontier Area Enquiry Committee)တြင္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ သခင္ႏု၊ ဗိုလ္ ခင္ေမာင္ကေလး၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ႏွင့္အတူ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ ခ့ဲသည္ ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၉ ရက္ ေန႔တြင္ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတ္ာ ေရြးေကာက္ ပြဲတြင္ ဟသၤာတၿမိဳ႕မွ ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ ၿပိဳင္ရာ အႏိုင္ရရိွခ့ဲသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းေရးဆြဲေရး ေက္ာမတီ အဖြဲ႕ဝင္၊ အေျခခံဥပေဒအေခ်ာကိုင္ ေက္ ာမတီအဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခ့ဲသည္ ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ လန္ဒန္ ျမန္မာျပည္ ဆိုင္ရာ ေက္ာမရွင္နာမင္းႀကီးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘုရင္ခံဆာဟူးဘတ္စ္ရန္၏ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီ (ဝန္ႀကီးအဖြဲ႕)၌ ဌာနလက္ကိုင္မရိွ ဝန္ႀကီးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခ့ဲသည္ ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ သခင္ႏု ဦး ေဆာင္ေသာ ၾကားျဖတ္အစိုးရအဖြဲ႕ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရ၏ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္လည္း ေကာင္း ေဆာင္ရြက္ ခ့ဲသည္။

၁၉၄၈ ၾသဂုတ္လ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္မွ ႏႈတ္ထြက္၍ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ရာထူးျဖင့္ အရန္လက္နက္တပ္မ်ား၏ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခ့ဲသည္ ။ ဦးတင္ထြဋ္ ကဲ့သို႔ ထိပ္တန္းႏိုင္င့ံဝန္ထမ္းတစ္ဦးႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ ဝန္ႀကီးတစ္ဦးအား စစ္တပ္၏ျမင့္မားလွေသာ ရာထူးတစ္ခု ေပးအပ္ခံရျခင္းမွာ ထူးဆန္းေကာင္း ထူးဆန္း ေပလိမ့္မည္ ။ သို႔ေသ္ာ သူ႔ဘဝသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ စစ္မႈထမ္းဘဝက စတင္ခ့ဲသည္ ။ ဦးတင္ထြဋ္ သည္ အင္ဒိုစစ္တကၠသိုလ္ မွ ဘြဲ႕ရခ့ဲၿပီး အိႏိၵယပဋိဉာဥ္ခံဘဝသို႔ ဝင္ေရာက္ ရန္အတြက္ စစ္တပ္အရာရိွရာထူးကို စြန္႔လႊတ္ ခ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရိွခ့ဲၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ျပည္တြင္းစစ္မီးေတာက္ ေနခ် ိန္တြင္ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ် ားကို ရႏိုင္သေလာက္ ျပန္လည္ စုစည္း၍ ခိုင္မာသည့္ ျပည္ ေထာင္စုအရံတပ္မေတ္ာ (Union Auxiliary Force) ဖြဲ႕စည္းေရးတာဝန္ကို သူ႔ဖာသာသူ ကမ္းလွမ္းခ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။ သူသည္ ႏိုင္ငံ ေတ္ာလုပ္ၾကံမႈတရားခံ ဂဠဳန္ ဦးေစာ ႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ားကို စစ္ေဆးစီရင္ေနေသာ တရားသူႀကီး ဦးေက်္ာျမင့္၏ အစ္ကို လည္း တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္ေနခ့ဲသည္ ။ ထို႔အျပင္ သူ႔သတင္းစာတြင္ အသုံးျပဳရန္အတြက္ ဂဠဳန္ဦးေစာအမႈကို ထိုအခ်ိန္ကပင္ ဦးတင္ထြဋ္သည္ စူးစမ္းေလ့လာခ့ဲသည္။ သူ၏ The New Times of Burma သတင္းစာ အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕ဝင္မ်ား အား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလုပ္ၾကံမႈႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် သဲလြန္စမ်ားကို စုေဆာင္းရန္ ေစခိုင္းခ့ဲသည္။

ယင္းေနာက္ နယူးတိုင္းေအ့ာဖ္ဘားမား သတင္းစာတိုက္ မွ အိမ္သို႔အျပန္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၇ ရက္ ေန႔ ည ၉း၃၀နာရီတြင္ လူသတ္သမားတစ္ဦးက လက္ပစ္ဗံုးျဖင့္ ပစ္ခတ္လုပ္ၾကံမႈေၾကာင့္ ကားေရွ႕ခန္းတြင္ ထိုင္ေနသူ ဦးတင္ထြဋ္၏ ေျခရင္းတြင္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲကာ နဖူး၊ ဘယ္ဘက္ေမး၊ ဘယ္ဘက္ေပါင္၊ ဘယ္ဘက္ဒူး၊ ဘယ္ဘက္ေျခ မ် က္စိ အပါအဝင္ စုစုေပါင္း ဒဏ္ ရာ ၈ ခ်က္ထိကာ ေမ့ေျမာသြားခ့ဲရသည္။ ဦးတင္ထြဋ္ႏွင့္ ယွဥ္ကာ ထိုင္ေနသူဗမ့ာကိုယ္ရံေတ္ာတပ္မွ အရာရိွတစ္ဦးႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းေမာင္ေအးေဖတို႔မွာ ဒဏ္ရာအနည္းငယ္ ရရိွခ့ဲသည္။ သို႔ေသ္ာလည္း ကားေနာက္ မွ လိုက္ ပါသူ ေဂၚရခါးကိုယ္ရံေတ္ာ သီဘဟာဒူး ႏွင့္ ပီဘဟာဒူးတို႔မွာ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာ ရရိွခ့ဲၾကသည္။

ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာရရိွ၍ ေမ့ေျမာေနေသာ ဦးတင္ထြဋ္အား ေဆးရုံသို႔ အျမန္တင္ပို႔ခ့ဲၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာဝန္မ် ား အားလုံးက အသက္လု ကုသေသ္ာလည္း ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ ည ၇ နာရီ ၃၅ မိနစ္တြင္ ကြယ္လြန္ သြားခ့ဲသည္။ ယေန႔ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္ေသ္ာလည္း ဦးတင္ထြဋ္အား မည္သူမည္ ၀ါ လုပ္ႀကံခ့ဲသည္ဟု ထြက္ေပၚလာျခင္းမရိွခ့ဲပါေခ် ။

ဦးတင္ထြဋ္၏ ႂကြင္းက် န္ေသာ ရုပ္ကလာပ္ကို အာဇာနည္ကုန္း (ယခုအညတရစစ္သည္ဗိမာန္ေနရာ)၌ ဗိုလ္စိန္မွန္၊ ဗိုလ္ပီတာတို႔ႏွင့္အတူ ယွဥ္လ်က္ ဂူသြင္းသၿဂႋဳဟ္ထားသည္။ နဝတအစိုးရလက္ထက္တြင္ အာဇာနည္ကုန္း ၌ အညတရစစ္သည္ဗိမာန္ တည္ေဆာက္လိုက္ေသာအေၾကာင့္ ဦးတင္ထြဋ္၏ အုတ္ဂူလည္း ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ ဇနီးေဒၚသန္းတင္ႏွင့္ သမီး (၃)ဦး က်န္ရစ္ခ့ဲသည္။

Credit – သန္းဝင္းလႈိင္၊ မုိးမခဂ်ာနယ္

Facebook Comments